"Ja, wer auch nur eine Seele

Sein nennt auf dem Erdenrund!

Und wer's nie gekonnt, der stehle

Weinend sich aus diesem Bund!"

-Beethoven-symphony #9 Choral

گاهی باید لحظه ها را کوه نوردی کرد، دیباچه اش روزی چند بار بالا آوردن است، بعد چهار ستون بدن به میخ است و از هر جهت با طناب کشیده می شود، زخم است، ضجه است، درد است. بادکنکی است به اسم بغض که از بالا و پایین حجیم تر و حجیم تر می شود، نفست را می برد و قلبت را می فشارد... در همان محدوده ناچیز، در همان...درد است...هموار نمی شود، محو نمی شود، کمرنگ نمی شود. فقط کوهنوردی می شود، نیازی به محرک ندارد، نیازی به تلنگر ندارد، مزمن است و در حصار سکوت نشسته ...کوه نوردی می شود...

خدایا لطفی در حقم  بنما، هر ماهی که از عمرم میگذرد را سالی محسوب کن...

اونی که میخواد پیچیده به نظر برسه مثل آب گل آلودیه که عمق نداره

آره بابا میدونم آدم نمیمیره ولی روزی صددفعه آرزوشو میکنه
دلم از زندگی و مخلوق اینگونه بودن بهم میخوره ...اه
خوابم میاد ، روحی و جسمی ، منتالی و فیزیکالی ، یه خواب عمیق بدون رویا ، بدون کابوس ، هیچ آقا جان هیچ! استراحت مطلق...تاریکی ، عدم ، سکوت...

دنیا و مافیهاش مال صاحبان و مشتاقانش...

پوست اندازی يک مرحله قبل از زندگی دوباره نيست ، پوست اندازی مرحله ای قبل از نابودیست ، مرحله ای که درونش نه اينکه یاد بگیری ، که مجبور شوی دست از مبارزه برداری ، انقدر ميسوزی و اين رگهایت پر و خالی ميشوند تا که اثری از رگ در بدنت نماند ، مثل ربات مي شوی ، روزها و ماهها و سالها از سپيده دم  تا تاريکی شب  انقدر مثل یویو بین انتظار کشيدن و بی انتظاری و یا اميد و نااميدی نوسان ميکنی تا بالاخره از حرکت باز ایستی ، زندگی جلوی پرده بزرگی مينشاندت ، پلکهایت را باز و دستانت را به دسته صندلي مي بندد ،  و حقایق را در حلق و مغزت فرو ميکند ، تو بالا مياوری ، چشمانت را مي بندی ، خدا را صدا ميزنی ، بی فايده است ، تزريقت ميکند ، ميفرستند داخل رگهايت ، انقدر با مغز به زمين ميکوبدت تا روحت را جامه سياه بپوشاند و ميگويد همينی است که هست.

برای اين ويرانی پایانی نيست

 اين بودن نفرینیست

فراموشم کردی خدا ميدونم.

شب یلدایی ديگر

سالگرد مسافر کوچک را مثل سه سال گذشته به تنهايي جشن ميگيرم ،

شمعی برای مفاهيمی که ظريفانه غم و لطافت  ، اميد و درد را بهم بافته بودند

 و غريبانه بدست فراموشی سپرده و بیگانه شدند روشن ميکنم،

این شمع هميشه روشن است.

حتی اگر آنچه مي انگاشتم  تنها خيال و توهمی باشد ، ارزش ارزش است و تغيير ناپذیر، آنچه چنگ دل را بنوازد ستودنی و زيباست.

تلاش مذبوحانه ام  را برای نديدن و حس نکردن لحظه لحظه نزديک تر شدن يک نه (۹) ديگر ادامه ميدهم ، نه گزیری هست و نه گریزی ، نهايتا اين برگ تقويم را جهنمی تر و فرساينده تر از دیگر برگهایش سپری خواهم کرد...

اونچه که درمون نميشه درد منه

اونچه که تموم نميشه جون منه

مي دونم که خیلی چيزا سخته

و ميدونم که بايد فرو خورد و خورد و خورد و سرآخر هم مرد‌ و به گور برد.

ميدونم که بايد ناگفته ها رو چال کرد تو یه گودال عميق...

ميدونم که هيچوقت هيچ مکان و پناهی برای کشيدن نفس عميق و آرامش اين قلب ملتهب وجود نداره 

سخته که یه آدم بدونه سالگرد آغاز کابوسها فقط  برای اون تلخه. و اونه که لحظه لحظه اش رو نه فقط از ۳۶۵ روز پیش تا به امروز که حالا حالا ها لمس و تصویر میکنه و به خودش تزریق.

و این لعنتی گذار فصلها ادامه داره...

--عادت-- برای ديگران چه خوشه و برای من در گنجينه لغات جایی نداره،

آشنا ! تک نفسها را نگیر.